2019 : Antarctica 191219
Donderdag 19-12-2019
Aan boord van de Ocean Diamond
Eindelijk. Het is zo ver. De grote dag dat we aan de echte excursie beginnen. Maar ja, dat is pas vanmiddag. Eerst een excursie naar het nationale park Tierra Del Fuego. Vorige keer dat ik hier was regende het een beetje en konden we niet zo extreem genieten van de uitzichten. Vandaag klaart de bewolking op en komt er zelfs af en toe een zonnetje doorheen.

Eerst naar het einde van de panamerikaanse highway (ruta 3), wat hier natuurlijk ook wel 'Fin del Mundo' heet. Alles is hier aan het einde van de wereld of het meest zuidelijke :-). Ik herkende het gebied meteen en ook het bord. Alleen er naast staat nu een bord dat de Malvinas Argentijns zijn. Hmm. Was daar niet een oorlogje om geweest.

Daarna richting het visitorcenter om een stukje langs het meer te lopen. Wel lekker relaxt. Vervolgens terug naar het Visitorcentrum voor een korte break en daarna op naar het treinstation. Een deel van de trein die de gevangen vroeger gebruikten is hersteld en wordt nu voor toeristen ingezet. Achteraf gezien niet echt speciaal, maar je hoort zo nog wel wat geschiedenis van de gevangenekolonie.

Daarna zat de excursie er op en gingen we naar het centrum, waar het wachten kon beginnen om aan boord te gaan. Eerst nog maar een hapje eten dachten we, want het zal wel even duren voordat we wat krijgen. Daarna maar langzaam aan richting de parkeerplaats waar de bussen ons al opwachten om ons 500 meter verder de haven in te rijden. Maar natuurlijk wel gecontroleerd, zodat mensen niet foutief in het "grote" douanegebied zouden rondlopen. Eerst nog even de vlieggegevens doorgeven voor de terugvlucht en dan de lange busrit naar de pier. Voordeel was wel dat je meteen uit de bus kon lopen op de loopplank een trapje omhoog en gelijk de kaart voor de deur kon krijgen. Jeetje wat loopt daar een personeel rond. Naam geven, paspoort afgeven en dan wordt je naar de kamer begeleid waar mijn tas klaar stond. Die hadden we vanmorgen gelabeld en lag nu netjes op me te wachten.

Daarna was het tijd voor een drankje en een "welkomsthapje". Lunch was dus niet echt nodig geweest. Dat beloofd wat voor de volgende dagen als ze ons zo vol blijven proppen. Daarna is het tijd voor een welkomstpraatje in de Main Lounge. Alle belangrijke stafleden stellen zich voor. Er worden nog wat zaken verteld over zeeziekte en dat er een oefening komt van de noodprocedure. Daarna mogen we er op uit om even buiten te gaan kijken hoe we vertrekken.

Terwijl we buiten staan hoor ik iets via de boordcommunicatie over de oefening en zie ik iedereen naar zijn kamer gaan voor de reddingsvesten. Ok, de oefening is zeker nu. Rustig naar de kamer gegaan. De camera daar neergelegd. Vervolgens met reddingsvest los in de hand naar de Main Lounge wat de verzamelplaats is. Alleen daar mogen we nog niet naar binnen. Wat blijkt. Er is alleen aangekondigd dat de oefening straks gaat komen. Pas als het alarm klinkt (7x kort, 1x lang) dan is het zover. Dus terug naar de kamer en even wachten. Dan is het zover en mogen we echt naar de verzamelplaats. Vervolgens volgt een instructie over het reddingsvest en moeten we die aantrekken. Daarna netjes op een rijtje richting de reddingsboot je leert weer wat mensen kennen.

Terug naar de kamer en ondertussen blijkt het al weer tijd voor het diner. Ze proberen je echt vol te proppen hier. Een lichte maaltijd dan maar. Ik ga alleen ergens zitten en al gauw komen er andere mensen bij. Heel leuk om zo diverse mensen te ontmoeten. Ieder met zijn eigen verhaal.

Daarna wordt het tijd om de parka op te gaan halen. XL blijkt voor mij inderdaad prima te passen. Morgen volgen de laarzen. Ze proberen je wel bezig te houden zo. Nog even op het dek rondgelopen en de GPS maar eens aan gezet. Eens kijken of we de vaarroute kunnen bijhouden met de GPS. Die zou in deze zuidelijke regio wel eens minder nauwkeurig of slecht kunnen werken, doordat er minder satellieten zijn. Voorlopig lukt het nog en zijn we al een aardig stuk het Beagle kanaal op/af gevaren. Ik denk dat ik maar eens vroeg naar bed ga en eens kijken hoe het leven op zee bevalt. Morgen zijn er geen excursies en varen we door naar de Falklands. Wel staan er voldoende zaken op het programma om je niet te hoeven vervelen.

 
Je kunt ook het gehele dagboek (zonder routes) in een keer lezen.