Maandag 16-12-2019

Vlucht naar Buenos Aires

Eindelijk is het dan zover. De grote dag. Nou ja, eigenlijk vanavond pas. 21.20 vertrekt het vliegtuig. Dus bijna nog de hele dag thuis. De laatste dingen pakken. Gisteren heb ik het meeste al ingepakt, maar vandaag dan nog even de laatste dingen er bij plaatsen, zoals een opgeladen scheerapparaat. Eerst maar eens de parkeergarage regelen. Tja, hoe laat zal ik daar zijn. 3 van te voren is 18:20, maar dan rij je wel in de spits. Laat ik maar om 16:00 gaan rijden. Op zijn vroegst ben ik er dan 17:00, maar als het echt tegenzit ben ik in ieder geval nog op tijd. Gisteren had ik al mijn boardingpass voor de heenreis geregeld. Alleen van Sawadee het vreemde bericht dat ze waarschijnlijk geen bagage hebben bijgeboekt voor mij en de andere reizigers. Misschien is het gelukt, maar anders moeten we maar bijbetalen en het bonnetje bewaren. Als dat maar goed gaat dan. Dat ze niet weigeren je bagage mee te nemen. We wachten maar af. Het komt waarschijnlijk wel goed. Dan ga ik ook niet letten op de grens van 15kg die formeel geld voor de interne vlucht. Die wordt ook door Sawadee betaald als we de bon bewaren. Dan begint het toch te kriebelen en zoek ik eens op waar het hotel ligt. In de wijk Recolata. Dat is dus redelijk dicht bij de begraafplaats waar Evita ligt. Dat is weer een andere plek dan vorige keer. Toch wel leuk. Ook nog even gekeken hoe de metro's lopen. Er is ondertussen schijnbaar wat bijgebouwd. Om 16:00 gaan rijden. Het is inderdaad redelijk druk op de weg. Richting Den Haag is het gelukkig wel een stuk minder druk dan de andere kant op met twee vertragingen van een half uur volgens de filedienst. Tot aan Den Haag is het wel steeds rustig rijden als er banen samengevoegd worden, maar echt stil staat het gelukkig niet. Een goede twintig minuten extra uiteindelijk ben ik bij P3. Bij de slagboom staat netjes "Welkom meneer Juijn". Mijn kenteken wordt dus herkend. Mooi. Kaartje pakken. Auto wegzetten. Naar de bus. Bagage inchecken. Toch nog 21kg. Mmm. In ieder geval onder de 23kg van KLM. Daarna door de handbagagecontrole en door de douane heen. Het gaat lekker snel zo. Daarna maar even nog een hapje en dan kan het wachten beginnen. Nog drie uur tot aan de vlucht. Lekker op tijd Mart! In ieder geval even tijd om het dagboek tot zover in te vullen. Omstreeks 8 uur wordt het tijd om eens naar de gate te gaan. Daar nog even een poosje zitten. Het vliegtuig is door de ramen te zien. Een dreamliner. Na een poosje wachten mochten we langzaamaan aan boord gaan. Nog geen teken van een mogelijke Sawadee reisgenoot. Daarna begint het lange zitten/hangen. 14 uur. Brrrr. Nog wel even een filmpje pakken, een lichte maaltijd en een koffie met cognac als afzakkertje. Daarna maar zo goed mogelijk mijn ogen dicht doen en een beetje rusten.

Dinsdag 17-12-2019
Recoletta (Buenos Aires)
7:25 lokale tijd landen we op het internationale vliegveld van Buenos Aires. Door de paspoortcontrole. "Naar welkhotel gaat u?". Naar "A Hotel". "Welk Hotel?". Naar "A Hotel". "Schrijf het eens op?". "A Hotel". Dus maar het voucher er bij gepakt, waar de naam op stond. Pfoe, dat is gelukt. Nog een pasfoto maken, vingerafdruk afgeven en ik mag het land in. Op naar de bagage. Er liggen al diverse koffers en tassen er op. Sommige lijken op die van mij, maar zijn het niet. Telkens zag je weer dezelfde verdachte tassen, maar kwamen af en toe ook nieuwe bij. Maar hoop houden dan. Het zal toch niet. Gelukkig, na et zesde (of was het meer) rondje zag ik hem eindelijk. Vervolgens naar de douane. Niets aan te geven. En ook geen controle nodig. Ik zag vervolgens iemand langslopen die voldeet aan mijn gedachte van mijn mogelijke reisgenoot. Vervolgens zat die ook naar een bordje te zoeken, dus vroeg ik maar of die ook voor Sawadee was. Dat was het geval. Samen even verder gelopen in de massa en daar stonden meer mensen met Bordjes. Wessel/Juijn. Ja, dat moet hem zijn. Het was behoorlijk druk op de weg. Wellicht filetijd? De chauffeur sprak weinig Engels en wij weinig Spaans. Dus alleen een paar korte zinnen. Eerst moest we na de tolpoort naar ongeveer 4 banen. Geen strepen te zien en iedereen deed maar wat. Onze chauffeur ook die probeerde zo steeds een paar centimeter te sprokkelen om voor een ander te komen. Uiteindelijk begon het wel enigszins te rijden, maar bij het minste of geringste ging die gauw van baan wisselen. Ach ja, 's lands wijs, 's lands eer. Uiteindelijk kwamen we aan in het hotel. Bekend onder de naam A Hotel, maar ook onder Art Hotel. Heel artistiek. De volgende ochtend moesten we vroeg weg, dus ontbijt zat er waarschijnlijk niet in. Nee, maar jullie kunnen nu nog ontbijten. Dat is ook goed. De eerste kamer was al klaar, dus daar konden de spullen naar toe. Ik vervolgens naar de ontbijtzaal en toen bleek mijn kamer ook al klaar. Dus maar gauw mijn spullen verhuist en een bak koffie genomen met een klein hapje. Daarna een half uurtje naar de kamer om op te frissen en daarna aan de wandel. Eerst maar even geld tappen. Max. 30 euro per dag schijnbaar (2000 pesos). We kijken wel hoe het loopt. We morgen nog in Ushaia en op de terugweg nog Buenos Aires, dus te veel zal het niet zijn. Anders moet je op straat wat contant geld wisselen als we te kort komen. Na het bezoek aan de bank op naar de begraafplaats van Recoletta, alwaar Evita begraven ligt. Op een minuutje of 10 wandelen van het hotel, dus goed te doen. Het is natuurlijk eigenlijk het familiegraf van Duarte waar Evita ligt, maar het is gemakkelijk te vinden. Vervolgens hebben we rustig aan via een omweg terug gewandeld. Tijd om nog wat meer op te frissen. De rest van de dag hebben we het rustig aan gedaan. Het was een lange nacht met weinig slaap, dus kan een beetje bijslapen geen kwaad. Alleen natuurlijk ook weer niet te vroeg naar bed, zodat je nog vroeger wakker bent. We moeten wel in het ritme komen. Wel moeten we morgen ca. 5:00 uur opstaan, zodat we 5:45 de taxi naar het vliegveld kunnen nemen. Dus uitslapen zal er zeker niet bij zijn.

Woensdag 18-12-2019
Vlucht naar Ushaia
Lekker vroeg op om 5:00 uur. Even douchen. De spullen in de tas stoppen en naar beneden om op de taxi te wachten. Daar staan al drie Nederlanders te wachten. René mijn reisgenoot van gisteren en twee nieuwe gezichten, die zich voorstellen als Leo en Jacqueline. Zonder het eigenlijk te vragen ging ik er van uit dat dat de andere twee mensen zijn die bij Sawadee hebben geboekt. De namen komen me enigszins bekend voor van de namenlijst. Er komen twee taxi's. De eerste is voor Wessel, maar ik ga voor de zekerheid ook maar mee. Tenslotte bestaat er een grote kans dat we de bagage nog moeten bijboeken. En dan is het handiger als we tegelijk inchecken. Dat was schijnbaar misgegaan vanuit Sawadee. Het vliegveld voor de lokale vluchten ligt vlak bij de River Plate, wat de grens is met Uruguay. We zijn lekker op tijd, dus in de rij voor de bagage. De bagage bleek inderdaad niet geboekt. René zijn tas is netjes 16,5kg, dus vind de meneer het goed genoeg om voor de 15kg te betalen. Dat moet wel bij de kassa en daarna terug voor het ticket. We krijgen wel de bon mee van de bagage om af te rekenen. Mijn tas is een stukje zwaarder 20,5kg. Ruim boven de 15kg, dus moet ik meer bijbetalen. Ja, dat moet dan maar. Op naar de kassa. Je kunt contant betalen of met credit card. Die heb ik gelukkig bij me. Wel zo handig, want dan heb ik meteen een afschrift als bewijs voor Sawadee. Meteen wordt ook het ticket geprint. Tja, toch maar in de rij om te kijken of de bagage wel al door is. Dat is het geval en kunnen we op naar het "ontbijt". Een kop koffie met een croissantje. Daarna maar eens door de tassencontrole en een poosje wachten tot het vliegtuig vertrok. Hij zou vanaf gate 9 gaan, maar het was er verdacht stil toen het boarden zou moeten beginnen. Bleek dat we naar een andere gate moesten. Ach ja, heb je weer een wandelingetje. Daar was het boarden nog niet begonnen, maar waren er geen zitplaatsen. Die kwamen pas vrij toen het boarden leek te beginnen. Bijna iedereen ging in de rij staan. Konden wij even gaan zitten. Het vliegtuig gaat toch niet weg voordat iedereen binnen is. Toen de rij bijna weg was zijn wij ook maar eens gaan boarden. We zaten op de achterste rij, maar daar was geen plaats voor de handbagage natuurlijk. Dat heb je als je als laatste binnenkomt. Dan maar halverwege het vliegtuig opbergen. Dat komt wel goed. De vlucht ging redelijk op tijd. Omstreeks 12:00 landen we in Ushaia. Eerst de handbagage laten checken op verboden "vruchten" en daarna de tassen pakken en naar buiten. Daar wachtte een hostess van Quark ons op. Tot onze verbazing zaten René en ik in een ander hotel. Leo en Jacqueline zaten wel in mijn hotel, die even buiten de stad ligt tegen de berg aan. Daarvandaan heb je een prima uitzicht over de stad en de haven, als het weer meewerkt. De kamer was nog niet klaar, dus konden we onze bagage afgeven. De shuttlebus zou pas 14:30 nar de stad gaan, maar we hadden ondertussen toch wel een stevige trek na zo'n lange ochtend met minimaal ontbijt. Dus maar de berg afgewandeld. Niet over het gewone wandelpad, want dat was te gevaarlijk met de modder. Gewoon de weg volgen en daarna de juiste straten nemen. We kregen een kaart mee en dat lukte bijzonder goed. Wel handig als je steeds de pier kan zien weet dat je daar moet uitkomen. Eerst nog even wat geld "scoren" en dan naar de maaltijd. Omstreeks 14:00 uur zaten we daar. De shuttlebus zou dus pas over een half uur vertrekken, dus waren we wandelend indedaad een stuk sneller. Na de maaltijd nog langs de pier gelopen en diverse winkeltjes bekeken. Onze boot voor morgen zagen we niet liggen. Wel de World Explorer van Quark. Voor de rest is er weinig te doen in het stadje. Om 18:30 moesten we bij de briefing zijn, dus om 18:00 het shuttlebusje gepakt. Snel de sleutel ophalen, spullen naar de kamer brengen, snel opfrissen en op naar de meeting. Belangrijkste detail was eigenlijk dat we labels kregen die we op onze bagage moesten plaatsen met naam en kamernummer. Daarnaast wat gegevens over tijden voor morgen. Zoals 15:15 vanaf het hotel vertrekken of 15:45 vanaf het meeting point in de stad, zodat we om 16:00 aan boord kunnen. Tevens een tripje voor morgenochtend geboekt. Dan zou het weer droog moeten zijn en kunnen we in het nationale park lopen (of een treintje nemen). Omstreeks 13:00 zouden we dan in de stad zijn. Dus ruim op tijd om nog wat te eten voordat we naar het meetingpoint moeten. Anders weten we ook niet wat we morgen moeten doen. Daarna zijn we nog even naar het dakterras gegaan. Ondanks de motregen toch een mooi uitzicht op de stad. Goed genoeg om nog wat te fotograferen. Daarna rustig aan doen en langzaam aan gereed maken voor de grote dag.

Donderdag 19-12-2019
Aan boord van de Ocean Diamond
Eindelijk. Het is zo ver. De grote dag dat we aan de echte excursie beginnen. Maar ja, dat is pas vanmiddag. Eerst een excursie naar het nationale park Tierra Del Fuego. Vorige keer dat ik hier was regende het een beetje en konden we niet zo extreem genieten van de uitzichten. Vandaag klaart de bewolking op en komt er zelfs af en toe een zonnetje doorheen. Eerst naar het einde van de panamerikaanse highway (ruta 3), wat hier natuurlijk ook wel 'Fin del Mundo' heet. Alles is hier aan het einde van de wereld of het meest zuidelijke :-). Ik herkende het gebied meteen en ook het bord. Alleen er naast staat nu een bord dat de Malvinas Argentijns zijn. Hmm. Was daar niet een oorlogje om geweest. Daarna richting het visitorcenter om een stukje langs het meer te lopen. Wel lekker relaxt. Vervolgens terug naar het Visitorcentrum voor een korte break en daarna op naar het treinstation. Een deel van de trein die de gevangen vroeger gebruikten is hersteld en wordt nu voor toeristen ingezet. Achteraf gezien niet echt speciaal, maar je hoort zo nog wel wat geschiedenis van de gevangenekolonie. Daarna zat de excursie er op en gingen we naar het centrum, waar het wachten kon beginnen om aan boord te gaan. Eerst nog maar een hapje eten dachten we, want het zal wel even duren voordat we wat krijgen. Daarna maar langzaam aan richting de parkeerplaats waar de bussen ons al opwachten om ons 500 meter verder de haven in te rijden. Maar natuurlijk wel gecontroleerd, zodat mensen niet foutief in het "grote" douanegebied zouden rondlopen. Eerst nog even de vlieggegevens doorgeven voor de terugvlucht en dan de lange busrit naar de pier. Voordeel was wel dat je meteen uit de bus kon lopen op de loopplank een trapje omhoog en gelijk de kaart voor de deur kon krijgen. Jeetje wat loopt daar een personeel rond. Naam geven, paspoort afgeven en dan wordt je naar de kamer begeleid waar mijn tas klaar stond. Die hadden we vanmorgen gelabeld en lag nu netjes op me te wachten. Daarna was het tijd voor een drankje en een "welkomsthapje". Lunch was dus niet echt nodig geweest. Dat beloofd wat voor de volgende dagen als ze ons zo vol blijven proppen. Daarna is het tijd voor een welkomstpraatje in de Main Lounge. Alle belangrijke stafleden stellen zich voor. Er worden nog wat zaken verteld over zeeziekte en dat er een oefening komt van de noodprocedure. Daarna mogen we er op uit om even buiten te gaan kijken hoe we vertrekken. Terwijl we buiten staan hoor ik iets via de boordcommunicatie over de oefening en zie ik iedereen naar zijn kamer gaan voor de reddingsvesten. Ok, de oefening is zeker nu. Rustig naar de kamer gegaan. De camera daar neergelegd. Vervolgens met reddingsvest los in de hand naar de Main Lounge wat de verzamelplaats is. Alleen daar mogen we nog niet naar binnen. Wat blijkt. Er is alleen aangekondigd dat de oefening straks gaat komen. Pas als het alarm klinkt (7x kort, 1x lang) dan is het zover. Dus terug naar de kamer en even wachten. Dan is het zover en mogen we echt naar de verzamelplaats. Vervolgens volgt een instructie over het reddingsvest en moeten we die aantrekken. Daarna netjes op een rijtje richting de reddingsboot je leert weer wat mensen kennen. Terug naar de kamer en ondertussen blijkt het al weer tijd voor het diner. Ze proberen je echt vol te proppen hier. Een lichte maaltijd dan maar. Ik ga alleen ergens zitten en al gauw komen er andere mensen bij. Heel leuk om zo diverse mensen te ontmoeten. Ieder met zijn eigen verhaal. Daarna wordt het tijd om de parka op te gaan halen. XL blijkt voor mij inderdaad prima te passen. Morgen volgen de laarzen. Ze proberen je wel bezig te houden zo. Nog even op het dek rondgelopen en de GPS maar eens aan gezet. Eens kijken of we de vaarroute kunnen bijhouden met de GPS. Die zou in deze zuidelijke regio wel eens minder nauwkeurig of slecht kunnen werken, doordat er minder satellieten zijn. Voorlopig lukt het nog en zijn we al een aardig stuk het Beagle kanaal op/af gevaren. Ik denk dat ik maar eens vroeg naar bed ga en eens kijken hoe het leven op zee bevalt. Morgen zijn er geen excursies en varen we door naar de Falklands. Wel staan er voldoende zaken op het programma om je niet te hoeven vervelen.

Vrijdag 20-12-2019

Op zee richting de Falklands

De eerste nacht op zee ging prima. De zee is kalm. Echt goed geslapen. Zelfs een beetje uitgeslapen. Toen ik in de ontbijtzaal kwam was het al goed druk. Ik ben maar weer bij Jack gaan zitten. De Engelsman die gisteren bij mij aan tafel kwam zitten. Eigenlijk wel grappig, aangezien deze dag in het teken staat van de voorbereiding op de Falklands en dat (nog) Brits is. In Ushaia was duidelijk te zien dat de Argentijnen het daar niet mee eens zijn. Als eerste op het programma staat een lezing over de Falklands oorlog. Er werd een filmpje getoond die snel op een grappige manier de geschiedenis verteld over de eeuwen heen en daarna inzoomt op de oorlog zelf. Als buitenstaander blijft het vreemd dat er zoveel mensen zijn gestorven voor een stuk land waar zo weinig mensen wonen. Politiek is een vreemd iets. Tegenwoordig met olierechten is dat natuurlijk ook economisch best wel interessant, maar dat was toen nog niet zo. Af en toe even een luchtje scheppen en kijken naar de zeevogels die mee vliegen. Ik heb de GPS bij het raam neergelegd en voorlopig gaat het goed zo. Zodra ik hem daar weg haal wordt het signaal al snel te slecht. Maar zo te zien gaan we prima richting de Falklands in een rechte lijn. So far, so good. 's Middags worden we ook weer aardig bezig gehouden. Instructie over de zodiacs, lezing over de dieren op de Falklands, Laarzen passen en het programma van morgen bekijken. Zo'n dag op zee gaat dan best wel snel.

Zaterdag 21-12-2019
West Point Island en Saunders Island (Falklands)
Vandaag de eerste landing. Best wel spannend. Na alle veiligheidsinstructies moet het wel lukken, lijkt me. We worden netjes op tij (6:30) gewekt met het nieuws dat 7:00 ontbijt is en na 8:00 de voorbereidingen voor de landing zullen plaats vinden. Het zal wellicht wat warm zijn, dus de binnen voering van de jas gaat er uit. Netjes wachten totdat groep 4 mag. Controle op veiligheidsvest. Dan nog even de laarzen in de bak was. En netjes in de Zodiac gaan zitten op de juiste manier. Aan boord nog even een kleine recap van de procedure, voordat we op het strand aankomen en de uitleg over de landing krijgen. Nog wel een tip dat je het eigenlijk een beetje koud moet hebben voordat je gaat wandelen, want je wordt warmer door het wandelen. Dat betekent in mijn geval dat ik mijn T-shirt ga lopen, met de regenjas op de rug als een soort van extra rugzak. Dat loopt best wel lekker zo in het zonnetje. Overigens wel een thermo T-shirt, voor wat het waard is. Wellicht goed tegen de wind, want ik heb de hele ochtend zo rondgelopen. Een korte wandeling heuvel op om naar de andere kant van het eiland te lopen om de kolonie Albatrossen en Rockhoppers (Pinguïns) te zien. Zeer bijzonder op slechts een meter of twee afstand of zo. Diverse vogels hebben jongeren. Heel leuk om zo die vogels door elkaar en dicht bij elkaar te zien. In het begin is het nog wel even wachten totdat je een mooie plek bemachtigd om te kijken, maar na verloop van tijd zijn er minder mensen en kan je er beter van genieten. Wel goed oppassen waar je gaat staan. Jack, een oudere Engelsman, slipt weg en beland bijna tussen de vogels. Gelukkig kunnen we hem nog net beetpakken en weer omhoog trekken. Je moet echt wel blijven oppassen hier. Daarna wordt het langzaam aan weer tijd om terug te lopen naar de landingszone. Spullen weer netjes in de rugzak. Regenjas weer goed aan. Veiligheidsvest aan. Rugzak om. En we kunnen weer netjes in de Zodiac instappen. Onderweg naar de boot loopt er wel wat water in de Zodiac, maar op zich gaat het prima. De zee is nog heerlijk kalm, dus eigenlijk een prima ritje. Daarna wordt tijd voor een kopje koffie en om wat bij te komen. Een heerlijke eerste landing. Net als een lentedag in Nederland. De boot gaat nu een stukje verder varen voor de volgende landing vanmiddag. Saunders Islands. Ik ben benieuwd hoe dat wordt. Het duurt wat langer voordat we voor anker gaan. Schijnbaar is het water hier wat ruiger. Als wordt omgeroepen dat we naar de Zodiacs kunnen wordt al gezegd dat we zeker nat zullen worden, dus goede spullen aan. En inderdaad we worden nat. Ik krijg een volle laag in mijn gezicht. Best wel koud eigenlijk. Maar goed we komen er. Als het weer wat onstuimiger was geweest waren we waarschijnlijk niet geland. Dus eigenlijk valt het best mee. Aan land zien we diverse pinguïns. Gentoo's, Magelhaen pinguïns, Rockhoppers en onze eerste Koningspinguïns. Die laatste zullen we op South Georgia als het goed is in grote getale zien, dus daar niet al te veel aandacht besteden nu. Vooral naar de nesten van de rockhoppers en black-browed albatross. Daarvoor moet je natuurlijk een stukje een heuvel op, maar dat is het zeker waard. Daarna naar het strand gelopen om de diverse pinguïns te zien die het water in of uit gaan. Af en toe goed oppassen dat je de pinguïns ruimte geeft om te lopen. Het blijft toch altijd wel leuk alhoewel ik de Magelhaen pinguins (en familiegenoten) vaker heb gezien. Een leuk middagje aan land en dan moeten we natuurlijk nog wel terug naar het schip. Die ging gelukkig (voor mij) een stuk rustiger. Sommige andere boten werden een stuk natter. Als iedereen aan boord is, kan de boot weer van anker gaan en op weg naar Port Stanley voor morgen. De hoofdstad van de Falklands. Het laatste permanent bewoonde stadje die we de komende weken zullen zien. Een super mooie dag. Ik hoop dat er nog vele zullen volgen.

Zondag 22-12-2019
Stanley (Falklands)
Vandaag het oostelijke deel van de Falklands, Stanley, de hoofdstad. Het is lekker rustig op het water als we aan land gaan. Wel langs de douane, maar dat is meer een formaliteit om te tellen hoeveel er aan land komen. Dan met de bus naar Gypsy Cove. Daar mogen we anderhalf uur rondwandelen. Het is niet zo spectaculair als gisteren. Op zich best mooie stranden, waar je alleen naar kunt kijken en niet kunt komen in verband met de landmijnen. Daardoor hebben de pinguïns alle ruimte en weinig last van toeristen. Het zou een kleine wandeling op een circulair pad zijn, maar schijnbaar lopen we een stuk verder door naar de andere kant van het eiland, waar je opeens wel dicht bij de pinguïns kunt komen (als je er maar 6 meter van af blijft). We besluiten dus maar om dezelfde manier terug te lopen. Achteraf blijkt het circulaire pad, bij het geschut uit de Falklands-oorlog al terug te gaan. Ach ja, we hebben nog een mooi stuk van het eiland gezien en een behoorlijke wandeling, waar we overigens ook nog snel zwemmende pinguïns zagen. Daarna is het tijd voor de bus terug naar de "stad", waar we nog een paar uur mogen wandelen en we geacht worden om zelf de lunch daar te regelen. Ik ben eerst maar eens een kop koffie gaan scoren met een gebakje. Ik heb nog wat ponden van mijn trip naar Londen, dus geen problemen met conversie van valuta. Ik heb alleen nog een ongeldig briefje van 5 pond. Er zijn diverse souvenirwinkeltjes waar ik toch nog wat pinguïns heb gekocht voor het thuisfront. Belofte maakt schuld. Vervolgens nog "even" naar het zonnestelsel gekeken. Ze hadden langs de kust een bol neergezet op schaalgrootte van de zon. En op afstand daarvan staan dan de planeten op ware schaal. Bij de aarde zit de maan er ook bij, zodat je kunt zien hoe een zonsverduistering er uit ziet als je je ogen op precies de goede manier over de aarde naar de maan kijkt. Als je dan ook nog de Ocean Diamond daarachter ziet, dan heb je ook nog de diamanten ring die bij zonsverduistering te zien is :. De wind begint ondertussen al aardig op te steken en het wordt wat frisser. Ik wist niet meer exact hoe laat de eerste Zodiacs teruggaan, maar ik zie al wat mensen staan te wachten om terug te gaan. Lijkt me wel prima, want ik heb hier genoeg gezien. Maar ja, met veel wind heb je ook veel golfslag. De terugtocht is dus wat minder comfortabel. Ik zit voorin en wordt een paar keer toch even gelanceerd. Gelukkig sta ik stevig in mijn schoenen en hoe ik me goed vast, dus op zich nog geen probleem, maar ik voel me knieën toch wel enigszins prosteren op een gegeven moment. Nog even volhouden en dan zijn we er. Overigens drie kwartier eerder dan gepland, waardoor er niemand stond om ons in te checken. Maar even wachten dan, tot er iemand komt aanlopen. Daarna maar weer even een kopje koffie om bij te komen en een poosje liggen. Een goede test voor South Georgia als ik het mag geloven. Vervolgens maar even een poosje gaan liggen op bed bij te komen. Bij de high tea (jawel weer eten) zijn er diverse mensen die hun zeeziektepillen innemen en het lijkt me verstandig om dat voor de zekerheid ook maar te doen. Ik heb nog nergens last van, maar je moet wel van te voren beginnen en het wordt morgen een bit shaky….. Oftewel buckle up boys. Niets op tafel laten liggen. Dan kan het vallen. Bij het diner heb ik dan maar een keertje de wijn overgeslagen, zodat de medicijnen goed werken. En een beetje bij tijd naar bed zal ook wel helpen.

Maandag 23-12-2019

Op zee riching South Georgia

Het gaat 's nachts aardig te keer en af en toe schiet het laatje van het nachtkastje open. Alles ligt veilig opgeborgen, dus geen probleem. En op bed is het goed uit te houden. Ik besluit dan ook maar om wat langer te blijven liggen. Bij de tijd dat ik op sta is de ontbijtservice over, dus we slaan maar eens een maaltijd over. Dat mag geen al te groot probleem zijn. Even een kopje koffie scoren en dan naar de eerste lezing van de dag. De lezing behandelde de basisdingen van fotografie. Technische dingen over scherpte/diepte. Hoe je dingen in beeld moet brengen. Voor een groot deel wel bekende dingen, maar het kan nooit kwaad om dat toch weer eens te horen. Tijdens de lezing viel er zelfs nog een stoel om, toen het schip toch even aardig hard bewoog. Je merkt dus wel dat je op volle zee zit. Als ik het goed begrijp in het verlengde van de Drake als je de stroming volgt. Een soort van Shake Drake, zoals het ook wel genoemd wordt. En geen Shake Lake. De tweede lezing ging over de walvisvaart. Hoeveel walvisstations er waren in de buurt van South Georgia en zelfs een filmpje over het verwerkingsproces toen dat niet meer aan land, maar op zee gebeurde. Op zo'n dag wordt je toch wel redelijk vermaakt als je er zin in hebt. Vanmiddag een film over Shackleton. Ik ben benieuwd. Ik heb de naam vaak gehoord. Een vergelijkbaar verhaal als die van Berends op Nova Zembla als ik het goed begrijp. Maar een Engelsman, dus meer bekend in de Engels sprekende landen. Deel 1 van het verhaal gaat over het opzetten van de expeditie en het vast raken in het ijs van Antarctica. Morgen volgt deel 2 waar het verhaal om bekend staat. Tenmnste, dat verwacht ik. 's Middags dan nog een lezing over albatrossen en kunnen we ons langzaam aan gaan klaar maken voor de volgende volle dag op zee. Bij de dagelijkse bespreking van de dag en de volgende dag (recap genaamd) volgt nog een korte lezing over de golfstroom die we nu oversteken tussen het warmere en koudere water. De zee wordt langzaam aan iets kalmer, dus het lijkt nu wel goed te gaan. We gaan het morgen zien. Wel nog even de klok een uur voorruit omdat we een andere tijdzone invaren.

Dinsdag 24-12-2019
Op zee riching South Georgia
Kerst komt er aan. De day before Christmas, maar ook de day before South Georgia. Ondanks dat we voornamelijk oostelijk hebben gevaren wordt het nu toch wel wat frisser. De zee is vandaag een stuk kalmer. Alleen nog mistig buiten, waardoor je weinig ziet. Vanochtend staat in het teken van de veiligheidsinstructies in South Georgia. Eerst een instructiefilm over hoe om te gaan met de dieren. Afstand houden en vooral oppassen voor de zeeleeuwen, die nogal aanvallend kunnen zijn. Daarna meer informatie over de Biosecurity. Hoe je al je spullen moet controleren op biomateriaal, zodat je schoon aan land gaat. Vooral de velcros controleren en de randjes in je schoenen. Vervolgens naar de kamer om zelf je spullen te controleren en vervolgens naar de crew die je spullen nog eens nalopen. Dat moeten we daarna zelf blijven doen. Mijn nieuwe spullen bevallen goed. Goede handschoenen, goede regenbroek, goede rugzak. Is dat in Nederland verkrijgbaar? Vooral de regen vaste minirugzak is superhandig. Daar kan weinig vuil in terecht komen, want hij kan binnenste buiten. Daarna mag ik mijn handtekening zetten om aan te geven dat ik de instructies begrijp en me er aan zal houden. Aangezien ik lekker snel bij de controle was, had ik daarna lekker veel tijd om eens te gaan kijken on the bridge. Daar mag je als toerist gewoon komen, als je maar niet in de weg loopt, op de aangewezen plek blijf, weinig geluid maakt, niet filmt en geen flits gebruikt. Eigenlijk bijna het zelfde als met de andere dieren aan land. 's Middags zou deel 2 van de Shackleton film getoond worden, maar omdat we in de buurt komen van Shag Rocks omstreeks 19:00 (briefing time) wordt dat uitgesteld. Shag Rocks zijn de eerste eilandjes (eigenlijk bergtoppen) in de buurt van South Georgia. De briefing wordt daarom eerder gegeven. Aan het eind van de briefing komt het bericht dat we Shag Rocks kunnen zien. Dus snel naar buiten, maar het is toch wel wat frisjes. Dus naar de kamer om de jas te halen en de camera. De pieken zijn nog ver weg, dus op een gegeven moment werd het toch wel wat koud. Dus maar weer naar binnen. Oh, we komen nog dichterbij. Weer naar buiten met een extra laag kleren. Walvissen gespot. Daar gaan we weer. Zo blijf je wel bezig. Kerstavond (Christmas Eve) dus zijn er diverse mensen uitgerust met een kersthoedje of zelfs met een onesie. Na het diner nog even naar de bar voor wat kerstliederen. Best wel gezellig zo, dus het wordt wat later dan anders.

Woensdag 25-12-2019
Elsehul Bay en Right Whale Bay
Vandaag een half uurtje eerder op, zodat we op tijd met de zodiac cruise kunnen beginnen bij Elsehul bay. Tenminste dat was het plan. Maar het blijkt toch wel erg hard te waaien. En daardoor is de zee wat onrustig. Iets te erg om rond te varen. Dus even wachten of het beter wordt. Helaas, dat wordt het ook niet, dus wordt besloten om de film van gistermiddag maar vanochtend te tonen, zodat we bezig blijven. Deel 2 van de film gaat vooral over de terugtocht van Shakleton naar Grytviken. Eerst over het ijs om de open zee te bereiken en daarna met roeiboten om naar het dichtstbijzijnde land te gaan (Elephant Island). Dan weer met een roeibooit naar South Georgia. En dan nog even de bergen over naar het walvisstation. Sterk geromantiseerd natuurlijk. Maar toch wel leuk. Uiteindelijk zijn we doorgevaren naar de volgende stop. Right Whale Bay. Daar moesten we nog een aardige tijd wachten omdat ze moesten kijken of we ergens aan land konden gaan. De eerste plek lukte niet door de wind en de pelsrobben. Maar na een half uur zijn ze gaan kijken bij een andere plek. We konden daar niet aan land gaan, maar wel de Zodiac Cruise doen. Er stonden wel wat golfjes en de kans op nat worden was groot, maar het viel enorm mee. Ook met de kou ging het goed. Ondanks dat ik het vanmorgen juist erg koud kreeg tijdens het kijken van de film. Even een warme douche en de juiste kleren aan, dan gaat alles prima. Op de stranden zagen we diverse pinguïns (Koning en Gentoo) en zeerobben (pelsrobben en olifant zeehonden). Ook in het water zag je er af en toe eentje zwemmen. Na een uurtje moesten we terug om de andere helft van de boot ook de kans te geven. Een leuke cruise. 's Avonds is het gelukt om met de 8 Nederlanders te zitten aan de enige tafel voor 8 personen. Dat betekende wel dat we Duitse strandpolitiek nodig hadden door ruim van te voren al wat spullen op de stoelen te leggen. Er lag een Christmas cracker per persoon en het keuzemenu bevatte wat traditionele kerstgerechten.

Donderdag 26-12-2019
Grytviken en Fortuna Bay
Een andere dag in South Georgia. Vanochtend Grytviken. Een oud walvisstation waar nu een museum is en een paar mensen die het gebied beheren. Een plek waar Floortje een televisieaflevering heeft opgenomen. Eerst nog een korte uitleg van de beheerster. Vervolgens een uitgebreide Bioscan. En dan in de Zodiac op weg naar het vaste land. Bij het strand aangekomen waren er diverse zeerobben, dus moesten we goed uitkijken waar de boot werd neergelegd en daarna goed oppassen hoe je loopt. Vooral oppassen voor de mannetjes die willen vechten. En af en toe oppassen voor de kleintjes die bijna niet opvallen en er op het eerste gezicht uitzien als een steen. Eerste stop was de begraafplaatplaats waar Shackleton lig begraven. Het is gebruikelijk om dan een toast op de boss te geven met whisky en een beetje over het graf te gooien. Daarna langzaam aan naar het museum gelopen, waar halverwege een gids vertelde over het leven op het oude station en waar de gebouwen voor diende. Vervolgens nog even in het museum gekeken en het kerkje en op mijn gemak nog even langs diverse gebouwen. Daarna was het weer langzaam aan weer tijd om op de zodiac te stappen om terug te gaan naar de boot. 's Middags werd het een poosje wachten. Groep 2 en 3. Groep 4, waarin ik zat moest dus even wachten totdat hun terug waren. Er was anderhalf uur gepland, maar dat bleek al gauw 2 uur te duren. De landing was bij Fortuna Bay. Vlak tussen de zeehonden en met een behoorlijke golfslag bij het strand. Hard werken voor de crew om iedereen veilig aan land te brengen. Droog helaas niet, want we kregen twee keer een grote hoeveelheid water binnen toen we op het strand lagen. Ach ja, dat hoort er bij. Alleen mijn handen waren daardoor toch wel koud geworden, dus trok ik maar de dunne handschoenen aan. Aan het strand lagen veel zeehonden. Sommige met die hele grote ogen. Maar het einddoel was een grote kolonie koningspinguïns. En zeker ook dat de zeehonden (of beter gezegd zeeolifanten) nogal agressief kunnen zijn, betekende dat we toch vrij snel probeereden van het strand af te komen. Wauw, wat een groot aantal pinguïns. En als je stil staat aan het eind van de kolonie, dan komen sommigen gewoon op je af uit nieuwsgierigheid of in de hoop dat je een van de ouders bent. Echt een geweldige ervaring. Daar kom ik ook echt voor. Morgen gaan we waarschijnlijk een nog grotere kolonie bezoeken. Ik ben benieuwd.

Vrijdag 27-12-2019
Salisbury Plain en Stromness Harbour
Vandaag om 6:00 de wake up call, zodat we omstreeks 6:30 aan land kunnen bij Salisbury Plain. Ontbijt zal voor onze groep na de landing zijn, dus maar even snel een kop koffie gehaald, zodat ik in ieder geval iets binnen heb. De landing zou wel eens zeer nat kunnen worden (zoals gistermiddag), maar bleek uiteindelijk enorm mee te vallen. Schijnbaar vandaag wat gelukkiger. Wel weer tussen de zeehonden geland, dus uitkijken voor de grote boys. Maar ook diverse koningspinguïns lopen er op het strand. Maar als we even verder lopen, komen we echt middenin een pinguïnkolonie. Af en toe even wachten om die jongens wat voorrang te geven. Maar als je stil blijft staan, komen ze gewoon op je af. Wel bijzonder. Je ziet echt verschillende stadia. Kleintjes met een volledige "bontkraag". Velen die al redelijk hun gewone veren hebben, maar nog wat plukjes hier en daar. Diverse ouderen en zelfs sommige dieren die hun ei aan het uitbroeden zijn. En zo ver als je kon zien overal pinguïns. Duizenden. Je weet gewoon niet meer waar je moet kijken af en toe. Daarna moesten we terug en kon de andere helft van de passagiers gaan kijken. Daardoor was het een stukje rustiger in de ontbijtzaal. Nadat ik mijn dagboek had bijgewerkt en de foto's had gekopieerd naar de harde schijf, zette ik de computer uit en ruimde hem op. Even daarna kwam er een Whatsapp berichtje van Ellen en wilde ik dat nog even opzoeken. Toen weigerde mijn computer opeens. Het scherm bleef zwart. Wel was die nog behoorlijk warm. Mmmm. Maar even laten afkoelen en afwachten. 's Middags werden de groepen weer in tweeën gesplitst. De eerste groep mocht aan land bij Stromness en mocht 2 km naar een waterval lopen. Dit is het laatste stuk dat Shakleton heeft gelopen om terug te komen in de bewoonde wereld. De waterval war op zich niet zo bijzonder, maar het was lekker om een stukje te wandelen. Aangezien het zonnig was heb ik de jas maar weer op mijn rug gehangen, maar op het laatste stukje brak het bandje af, zodat voortaan niet meer kan. Wellicht heb ik dat ook niet meer nodig als we verder naar het zuiden gaan. Na de wandeling konden we terug in de zodiac voor een cruise door de wateren bij Stromness. Er zijn nog overblijfselen van diverse walvisstations in die buurt. Verlaten en enorm verroest en door het asbestgevaar mag je niet in de buurt komen van 200 meter. Op deze cruise zagen we diverse pinguïns en zeehonden zwemmen, diverse vogels vliegen en op het strand zagen we zelfs een zeeluipaard. Dan hebben we zo'n beetje de hele zeehond familie in de regio gehad. We waren weer "laat" terug, dus werd recap geskipt en konden we bijna meteen door naar de eetzaal voor het diner. Tijdens dit diner werd wel nog even kort verteld wat we morgen doen. In de basis hetzelfde als vandaag. De eerste groep mag weer 6:00 opstaan voor de eerste shift aan land. De tweede groep hoeft pas omstreeks 8:45 naar land. Alleen de groepen zijn nu omgedraaid, dus mogen wij wat langer blijven liggen. Helaas mijn computer deed nog steeds niet. Misschien is die leeg, dus een poosje opladen en dan proberen. Geen reactie. Dat beloofd niet veel goed. Nog maar een nachtje slapen en morgen weer proberen. Het was een lange dag, terwijl ik niet veel echte slaap heb gehad, dus wilde ik nu wel bijtijds naar bed.

Zaterdag 28-12-2019
Gold Harbour en Cooper Bay
Om 6:00 werd het opstaan voor de eerste groep omgeroepen, maar ik mocht dus nog een uurtje blijven liggen. Fijn, want vannacht heb ik goed geslapen. Wel werd steeds omgeroepen hoe laat de groepen weg moesten en op welk dek. Dus enigszins wakker werd ik wel. Maar lekker rustig aan gedaan en gaan ontbijten in een behoorlijke lege eetzaal. Circa 8:50 mocht onze groep vertrekken vanaf dek 3. Daar is ook mijn kamer dus was ik er binnen een minuutje en kon vrij snel in de zodiac. Bij het strand van Gold Harbour aangekomen weer snel uitstappen en de briefing aanhoren. Hier lagen voornamelijk zeeolifanten, die een stuk rustiger zijn dan de pelsrobben. We hoefden hier niet zo bang te zijn om aangevallen te worden. Alleen uit de buurt blijven als de mannetjes een robbertje gaan vechten. Op het strand lagen dus zeeolifanten, maar ook nog wat kleine pelsrobben en daarnaast de hier alom aanwezig koningspinguïn. Er liepen ook wat gentoo's of beter gezegd, die renden over het strand. Eigenlijk de meest actieve dieren op het strand. Het was wel weer indrukwekkend. Af en toe stak er een behoorlijke wind op en werd je gezandstraald. Hierna weer terug naar de boot en toch maar weer eens de laptop proberen. Voor de veiligheid de knopjes een beetje schoonmaken en opeens zag ik het beeld van een lege batterij op het scherm komen. Een teken van leven. Gauw weer aangesloten op 220 en toen deed hij het weer. Joepie. Eigenlijk heb ik alles op harddisk staan en zonder laptop kan ik er weinig mee hier aan boord. Dus weinig te lezen, weinig te spelen en weinig te schrijven. Wat een opluchting. 's Middags was het macaroni-time. Nee, niet de Italiaanse pasta, maar de pinguïn. Dit om onze pinguïn bingokaart zo vol mogelijk te krijgen. Een zodiac cruise in Cooper Bay. De spanning werd langzaam aan opgebouwd. Eerst een strandje met een paar macaroni pinguïns. En natuurlijk diverse andere dieren die we al wat vaker gezien hebben in South Georgia. We hebben een stuk langs de kust gevaren en steeds dichtbij diverse dieren (en rotsen). Ook in hele kleine baaitjes waar je net met de zodiac in kon. Op het laatste stuk was er een behoorlijke kolonie macaroni's. Lekker springend van steen naar steen, springend in het water, natuurlijk ook veel stilstaan, maar ook eentje die per ongeluk de rots afgleed. En dat terwijl ik aan het filmen was. Ik hoop dat de opname goed gelukt is. Al met al een leuke middag. En ook nog prachtig weer. Het lijkt wel een zonvakantie. Na deze prachtige zodiac cruise voer het schip nog naar Drygalski Fjord, waar we diverse gletsers en ijsbergen konen zien. Een mooie afsluiting van ons bezoek aan South Georgia. De komende dagen varen we naar het Antarctische schiereiland.

Zondag 29-12-2019

Onderweg naar Antarctica

Vandaag een uurtje extra omdat we weer een tijdzone zijn opgeschoven. Terug op Argentijnse tijd zeg maar. We zullen nu twee volle dagen op zee zitten voordat we weer iets van land zullen zien. Zoals gisteravond al tijdens de briefing werd beloofd zou het vandaag een beetje sporty zijn. Oftewel een behoorlijke golfslag. Zo'n windkracht 7 a 8. ik raak er schijnbaar redelijk aan gewend, want ik slaap prima. Alleen oppassen als je even naar het toilet probeert te lopen. Je wordt en andere kant op gestuurd. De ontbijtzaal is nog redelijk gevuld. Valt me best wel mee op een "rustdag" met zo'n golfslag. Ze proberen ons wel bezig te houden met wat lezingen, maar daar zijn vandaag toch wat minder mensen in geïnteresseerd. Maar ja, je moet toch wat. Al kost het af en toe wel wat moeite om sommigen te volgen met hun accent, terwijl ze een technisch verhaal vertellen. Maar goed, je steekt er altijd wel weer wat van op. Gletsjers, Walvissen en James Cook. Hele verschillende onderwerpen. Bij het teruglopen van een lezing de trap af, slingert de boot zodanig dat je opeens wel heel snel naar beneden moet gaan. Maar alles gaat goed. Aan het eind van de middag wordt de zee een stukje kalmer en kan er weer wat harder gevaren worden. We liggen schijnbaar nog steeds redelijk op schema om olifant eiland op tijd te bereiken.

Maandag 30-12-2019

Onderweg naar Antarctica

Nog een dagje op zee. Het was kalmer dan gisteren dus is het prima te doen. Eens kijken naar de foto's die ik genomen heb of er nog hele leuke tussen zitten om te delen met het schip. Ik heb vooral gefilmd, dus bij zij zijn de foto's bijzaak. Wel diverse leuke foto's, maar niet meer bijzonder dan foto's van andere mensen als ik zo eens rondkijk. Vandaag weer een paar lezingen, maar vooral een rustige dag. In afwachting van het Antarctisch schiereiland en het nieuwe jaar.

Dinsdag 31-12-2019
Eliphant Island
Vandaag komen we aan bij Eliphant Island. Het eiland waar Shackleton in eerste instantie is geland tijdens zijn terugtocht. Hier vandaan is hij met 2 anderen met een bootje op weg gegaan naar South Georgia, terwijl de rest van de bemanning daar achterbleef op een klein strandje in de hoop dat ze gered werden. Op het strandje, genaamd Point Wild, is een gedenksteen neergezet voor de kapitein die uiteindelijk de bemanning ging ophalen, nadat Shackleton South Georgia had gehaald. We hebben geluk. De zee is rustig genoeg om een zodiac cruise te doen rond het strand. Er leven nu vooral Chinstrap pinguïns. Vlakbij is een grote gletsjer en je kunt ijsblokken in het water zien drijven. Ook vallen er af en toe wat stukjes van de gletsjer af. Heel leuk. Daarna hebben we een rondje rond het eiland gevaren om walvissen te spotten. We zagen zowaar een groepje Orca's. Bijzonder om die in het wild te zien. Het gaat wat dat betreft prima met het spotten van dieren hier. Ook zagen we een ijsschots waarop pinguïns zaten. Dat lijkt al wat meer op de cartoons. 's Avonds bij het diner hielden we onze klok in de gaten of het in Nederland al 12 uur was. Wel vreemd om dan in een andere tijdzone te zijn. Na het eten zijn we naar de bar gegaan voor het oudejaarsavond feest. Met wat champagne en muziek werd het gezellig en om 12 uur natuurlijk iedereen gelukkig nieuwjaar wensen. Na een half uurtje liep al wat leger en ben ik ook maar naar bed gegaan. Morgen om 7:00 weer op. Een beetje korte nacht dus.

Woensdag 01-01-2020
Yankee Harbour en Half Moon Island
7:00 op, 7:30 ontbijt en 8:30 op de zodiac naar Yankee Harbour. Daar waren een paar kolonies gentoo's. Lekker op ge je gemak een beetje langs de kolonies lopen. Sommigen hadden twee grotere jongen en sommige weer wat kleinere en ik zag zelfs even een ei waarop een pinguïn zat te broeden. Je hoorden de pinguïn ook af en toe hard schreeuwen als er roofvogels in de buurt kwamen. Na de wandeling was het tijd om in de zodiac te stappen voor een cruise. Er waren diverse Humpback whales in de buurt. Bijzonder om die te zien duiken. Af en toe kwamen ze behoorlijk in de buurt van de zodiac's. Daarna was het tijd om terug te gaan, zodat we vanmiddag naar Half Moon Island kunnen. Het eiland waar Ellen en Andries zijn getrouwd. Wel bijzonder om daar ook rond te wandelen. Het was er behoorlijk zonnig en echt aangenaam om rond te wandelen. Nagenoeg geen sneeuw op het eiland, terwijl de trouwfoto's veel witter waren. Andere tijd van het jaar wellicht. Diverse Chinstrap kolonies gezien. Na de wandeling mochten we nog een uurtje op de zodiac rond het eiland varen. Kijken naar gletsjers, maar vooral ook ijsschotsen. Sommige hele blauwe, sommige superdoorzichtig en sommige bezet door een pinguïn. Eentje wilde het zelfs verdedigen en kwam achter ons aan in het water. Ik had wel even een schrikmomentje, toen ik even gehurkt in de zodiac zat en mijn camera op de rand van de zodiac viel en stuiterde richting het water. Ik kon hem nog snel grijpen. Mijn medepassagiers dachten dacht ik zelf in het water viel, omdat ik een voorwaartse beweging richting in het water ging. Uiteindelijk viel het mee, maar het was wel even schrikken. De Belg Yves was onze bootsman deze cruise, maar hij is ook de scheepsfotograaf, dus wilde hij zelf ook diverse foto's maken en af een stukje filmen. Daardoor bleven we wellicht wat langer weg dan gepland, maar ja, dat vinden wij niet erg.

Donderdag 02-01-2020
Enterprise Island (Wilhelmina Bay)
Vanochtend een zodiac cruise bij Enterprise Island (Wilhelmina Bay). Terwijl we ontbeten waren er al diverse humpbag whales in de baai aan het rondzwemmen. Ik ben dan ook even naar buiten gegaan om diverse groepjes walvissen te filmen. Daarna was het tijd om in de zodiac te gaan. Eerst groepen 2 en 3. Over 20 minuten zou groep 4 gaan. Na twintig minuten werd er niets omgeroepen dus ging ik maar naar ons vaste dek 4 om in de rij te gaan staan. Eigenlijk was groep nog niet zo ver, dus ging ik eigenlijk met groep 2 mee. Groep 4 werd toen omgeroepen voor dek 3. Ach ja, geen probleem. We voeren een tijdje rond en zagen diverse walvissen op een afstandje rondzwemmen en duiken. Echter op een gegeven ogenblijk lagen we stil en kwam er een nieuwsgierige walvis bij ons buurten. Hij dook vlak voor me onder onze zodiac waardoor je hem prima door het water heen kon volgen. Fantastisch. Daarna ging hij bij onze buren nog verder buurten en cirkelde echt om ze heen, nagenoeg tegen ze aan. Daar raak je toch wel even stil van. De andere walvissen op grotere afstand interesseerde ons allang niet meer. Ook niet toen we uiteindelijk echt moesten om terug te gaan naar de boot. Wat een ervaring. En dat terwijl ik dus eigenlijk per ongeluk in de verkeerde groep meeging. Je moet maar mazzel hebben. Op de terugweg begon het een beetje te sneeuwen, maar echt last hadden we er niet van. Daarna was het tijd om richting de zuidpoolcirkel te varen. Aangezien er in dit gedeelte veel walvissen zitten, moet er langzaam aan worden gevaren en stond er op het programma ook walvissen kijken vanaf de boot. Maar ja, na vanochtend had ik wel genoeg bultrugvissen gezien. Dus toen ze die omriepen deed ik ook geen moeite om naar buiten te gaan. Na een uurtje werd omgeroepen dat er Orca's in de verte waren en dat we in hun richting gingen. Tja, dan moeten we maar naar buiten. Antarctische Orca type B schijnbaar (de vorige was type A). Je kon ze mooi in aanvalslinie naast elkaar zien zwemmen. Toch wel weer even leuk om de middag te breken.

Vrijdag 03-01-2020
Over de zuidpool cirkel
Vandaag is het de bedoeling om over de antarctische poolcirkel te gaan. Rond het ontbijt kwamen we al in de buurt en omstreeks was het dan eindelijk zover 66 graden en 33 minuten en 50 seconden. Dit werd groots gevierd op het dek met champagne en een toespraak van onze expeditieleider. Daarna was het nog een stukje verder doorvaren tussen de ijsschotsen tot een stuk waar we met de zodiac konden rondvaren bij Detaille Island (Crystal Sound). Diverse Adélie pinguïns gezien en fraaie ijsschotsen. Tevens een oud verlaten Engels station, maar dat was niet bepaald erg interessant. Onderweg terug naar de boot kreeg ik toch wel koude tenen, ondanks de dubbele laag sokken. Dus terug op de kamer was het tijd om even goed op te warmen. Ik heb er nog even over nagedacht om de polar plunge te doen, maar ik ging toch liever warm douchen om weer een beetje normale temperatuur te krijgen. Diverse mensen hebben het wel gedaan in het water van ca. 1 graad Celsius. Een ietwat verlate nieuwjaarsduik dus.

Zaterdag 04-01-2020
Vernadsky Station en Pleneau Bay
Een nieuwe dag in Antarctica. Het begint mistig. Met de zodiac door de ijsblokken in het ijs met een 20 meter zicht is best wel indrukwekkend. Onderweg diverse crabbereater seals gezien op ijsschotsen. Dat op weg naar het Oekraïense station Vernadsky. Daar kregen we een korte rondleiding door het station. De mist begon ondertussen al wat op te klaren. Onze oekraiense vriend zei dat hij er al 9 maanden zit en over 3 maanden eindelijk naar huis mag. 's Winters elke dag 2 meter sneeuw wegschuiven om buiten te kunnen komen. Maar in de zomer kunnen ze wel voetballen in de sneeuw. Daarna moesten we weer in de zodiac voor een tochtje in de buurt. Terwijl we daar tussen het ijs heen gingen hoorde we op de portofoon al iets over een grote pinguïn. Is het een Echo Papa? Ja, dat is het. Wow. Zo ver noordelijk. En inderdaad 5 minuten later zagen we op een afstandje op het bevroren water een Emporer Penguin (EP), oftewel een Keizerspinguïn. Eerst nog met de rug naar ons toe en behoorlijk in de rui, maar toen het zonnetje enigszins doorkwam draaide hij wat en kon je ook de witte voorkant zien. Dat is dan de achtste soort pinguïn. Je raakt haast de tel kwijt. Zelfs voor onze ervaren zodiac bootsman van vandaag was dat de eerste keer op een reis dat die zo veel verschillende soorten zag. En dan ook nog twee soorten Orca's. Dit is wel een hele bijzondere reis. Uiteindelijk moesten we terug om de volgende groep ook de kans te geven om van de grote boot af te komen en naar het station en de keizer te gaan. Het kostte wel wat meer moeite want het ijs was nog dichter op elkaar geschoven. Uiteindelijk kwamen we er wel. Weer een bijzondere ochtend. Daarna was het een stukje varen naar Pleneau Bay. De boot moest langs diverse ijsschotsen manoeuvreren, maar is er gekomen. Daar was het weer tijd voor een zodiac tochtje door het kalme water, tussen de ijsschotsen. Op afstand was een walvis te zien. Volgens onze bootsman een Humpbag, maar volgens anderen een Mink Whale. Maar ja, je raakt verwend. Vooral Gentoo's maar ook een Adelie en een Chinstrap. Die twee waren schijnbaar verdwaald. Langs diverse ijsbergen gevaren en gekeken naar het kanaal waar we doorheen zouden moeten vanavond. Er liggen echter veel ijsbergen, dus weinig kans dat dat gebeurd. Op de terugtocht nog een klein toetje. Een Leopard Seal. Die kunnen we ook weer van de lijst afstrepen. Wat een dag. Daarna was het terug naar de boot voor de BBQ. Er was ook nog een gekke hoeden competitie. Ik heb maar twee petjes opgezet en wat versieringen van het oudejaarsavond bal. De BBQ was op het dek. Dit terwijl de boot door het Lemaire kanaal ging. Een nauw kanaaltje tussen twee bergen in met aan het begin een behoorlijke ijsberg die ze mooi hebben kunnen ontwijken. Ik ben even naar het bovenste dek geweest om daar naar te kijken en van bovenaf op het andere dek te kijken naar de BBQ. Dat was toch wat kouder zonder handschoenen.

Zondag 05-01-2020
Danco Island en Neko Harbour
Nog een dagje in Antarctica. Vanmorgen eerst Danco Island. Eerst een zodiac cruise rond het eiland. Ik merk dat ik toch wel wat verwend ben ondertussen en minder snel de camera tevoorschijn haal. Maar toch altijd wel weer leuk. Ik begin er aan te wennen. Na de zodiac cruise mogen wij aan land bij Danco Island. Een koepelberg bedekt met sneeuw (en ijs). Vooral oppassen bij de kruisingen met de penguin highways, want de pinguïns hebben voorrang en hebben bovendien ook de neiging om af te slaan op de mensenweg. Een leuk klimmetje omhoog, mits je niet achter iemand komt te zitten met een wandelstok, want dan moet je goed oppassen. Een paar gentoo kolonies op de berg en vooral genieten van het uitzicht. Terug was het wat lastiger aangezien de sneeuw al aardig plat was getrapt en ijzig glad werd. In de middag gingen we naar Neko Harbour. Ditmaal eerst de wandeling en daarna de zodiac cruise. Tot nu toe hebben we op eilanden bij Antarctica gelopen, maar nu betreden we het echte vaste land. Oftewel nu heb ik officieel alle continenten bewandeld. 7 volgens de Engelse term "Continent". 6 volgens de Nederlandse definitie: "Een continent is een zeer grote landmassa die niet of vrijwel niet met andere landmassa's verbonden is, en die zo groot is dat er plekken zijn waar een landklimaat of overgangsklimaat heerst. Hierbij wordt alleen gelet op land en water, niet op de waterdiepte, onderzeese bergruggen of het continentaal plat." Volgens deze Nederlandse definitie bevinden zich op aarde de volgende continenten (op volgorde van grootte): Eurazië (bestaande uit de werelddelen Azië en Europa), Afrika, Noord-Amerika, Zuid-Amerika, Antarctica en Australië. Overigens in het Nederlands is er wel een verschil in de definitie van het woord continent en een werelddeel, want dan zijn Europa en Azië wel werelddelen, terwijl ze dus als landmassa aan elkaar zitten als continent. Oftewel in het Nederlands zijn er wel 7 werelddelen, maar slechts 6 continenten. Weer een klimmetje omhoog. Wat minder hoog, maar een stuk drukker met mensen, doordat de penguin highway goed werd gebruikt en die graag ook eens op de mensenweg wilde lopen. Vervolgens kom je boven bij een rotsblok met een mooi uitzicht, maar waar hooguit 10 mensen goed kunnen kijken. Nog drukker dus. Maar goed, even wachten en dan kan je ook eventjes genieten. Daarna maar weer snel naar beneden, om andere ook een kans te gunnen. Weer enigszins glibberen en af en toe een beetje "skiën". Op het ministrandje aangekomen was het druk met wachten op de zodiacs. En toen hoorde we een groot gerommel van de berg waar we net vandaan kwamen en dan weet je dat er golven aankomen. En aan het strand te zien, kunnen die zo groot worden als het hele strand. Het viel wel mee, maar het was ietwat lastiger om in de zodiac te komen met de golven. Daarna de cruise naar de andere kant van de berg. Tussen de ijsschotsen varen en kijken naar gletsjers. Af en toe een pinguïn en in de verte een zeehond. Niet super spectaculair, maar dat hoeft ook niet elke dag. Een leuke dag. Ik had wel even wat last van hielen toen ik op de kamer aankwam. Die vreemde afdalingen zullen wel niet geholpen hebben. Ach ja, nog een dagje en dan hoeven we niet veel te wandelen, want dan gaan we varen naar de bewoonde wereld. 's Avonds werd een groep van 60 passagiers naar een eilandje gebracht om daar de nacht door te brengen. Een bijzondere ervaring lijkt me, maar voor mij ook iets te koud om ook maar even te overwegen.

Maandag 06-01-2020
Paradise Harbour en Cuverville Island
Another day in Paradise. In Paradise Harbour om precies te zijn. Nadat de kampeerders zijn opgehaald en er ontbeten is, is het tijd voor een zodiac cruise. Langs gletsjers, gentoo's, af en toe een zeehond en dan opeens is er een Minky Whale bij de zodiacs in de buurt, die elke zodiac onderzoekt, onderdoor zwemt en vooral nieuwsgierig is. We worden hier wel verwend. Daarna is het op naar Cuversville Island voor een wandelingetje en een zodiac cruise. De laatste keer aan land hier lopen. Best wel speciaal. Vandaar dat ze ook hadden bedacht dat de linkerkant van het strand de stiltezone was om na te denken over de vakantie. Nou ja, eerst dan maar naar de rechterkant. Weer diverse gentoo's, maar ook een prachtig uitzicht op het ijs om ons heen. Een mini klimmetje, maar vooral langs het strand. Daarna naar de linkerkant voor de rust. Prachtig gezicht op de pinguïns met daarachter ijsschotsen en daar weer achter het schip. In afwachting van de zodiac kon ik nog genieten van pinguïns die op en af een mini ijsschotsje sprongen vlak bij het strand. Daarna de laatste zodiac cruise. Het was ondertussen behoorlijk zonnig (ook op het strand overigens), waardoor ik zonder handschoenen en pet de cruise begon. Goh, wat heerlijk zo op het rustige water. Even verderop werd het wel iets koeler als de zon achter de berg kwam. En toen gingen we richting de zee en kwamen er wat meer golven, zodat je je weer goed moest vasthouden. Zeker als het wat sneller ging. Terug op de boot merkte ik dat het niet zo handig was geweest om vandaag eens niet de zonnebrand er bij te pakken. En vandaag was een zonnebril ook geen overbodige luxe. Maar ach, echt verbrand ben ik niet, waarschijnlijk. Bij het verlaten van de eilanden werd er nog een toast gehouden op het dek door onze expeditieleider Shane. De zon was weg. Antarctica was gehuld in sneeuw. Een mooi afscheid zo.

Dinsdag 07-01-2020

De Drake passage (deel 1)

Tja, wat moet je zeggen. Twee dagen op zee op de weg terug naar de bewoonde wereld. Het voelt alsof de vakantie al zo goed als voorbij is en dat we alleen nog maar reisdagen hebben. De Drake passage valt tot nu toe gelukkig mee. Behoorlijk rustig. Eigenlijk nog rustiger dan tussen de Falklands en South Georgia, dus goed te doen. 's Avonds is er na de ingekorte recap een veiling van spullen voor het goede doel die te maken hebben met deze regio. Er wordt driftig geboden op onder meer de "scheepsvlag" van Antartica die voor op de boot hing, een poosje sturen op de boot en een navigatiekaart met de route en mooie tekeningen.

Woensdag 08-01-2020

De Drake passage (deel 2)

De laatste volle dag op zee. Dat is te merken. De laarzen moeten ingeleverd worden en we krijgen uitleg over de gang van zaken morgen met betrekking tot het van de boot af gaan. Toch wel vreemd. 's Avonds bij recap worden nog diverse mensen van de bemanning bedankt en daarna is het tijd voor het laatste avondmaal aan boord. Snik. Na het diner is er nog een film van onze fotograaf Yves die met video en foto's de reis nog eens de revue laat passeren.

Donderdag 09-01-2020

Ushuaia - Buenos Aires

Vanochtend bijtijds op. Eerst de tas buiten zetten, zodat die van boord gebracht kan worden als we in Ushaia zijn. Vervolgens ontbijten en dan kan het wachten beginnen. De boot vaart na het ontbijt nog in het Beagle kanaal en nadert wel Ushaia. Ik heb nu wel de tijd om te kijken. Vorige keer was het inchecken en het programma volgen. Omstreeks 8 uur komt het woord dat de eerste groep, die direct naar het vliegveld gaat, nu van boord mag. Afscheid nemen van de andere Nederlanders en wat andere mensen en dan op naar de kamer om mijn handbagage op te halen. Bij de kamer aangekomen bleek ik mijn pas te zijn verloren. Geen schoonmakers te zien, dus maar even bij de receptie vragen. Die sturen een schoonmaker om mijn kamer te openen en dan kan ik van boord. Met de bus worden we vanaf de pier naar het vliegveld gebracht. Daar de bagage inchecken en tot mijn grote verbazing wordt wel gekeken naar het gewicht (21kg), maar wordt mij niet gevraagd om te betalen. Dat is mooi. René die ergens wordt geholpen moet wel betalen. Schijnbaar was de man die bij de businessclass stond niet gewend om mensen te laten betalen voor bagage. Na deze interessante actie dan maar naar de controle en op naar de wachtkamer. Al vrij snel kon worden geboard, dus dat ging lekker. Bij het raam, dus bij het opstijgen kon ik de stad zien met de pier en onze boot. Stiekem heb ik dat nog even met de telefoon gefilmd. We hadden nog wel een tussenlanding in Trelew. Het vliegveld waaruit ik 2011 naar Ushaia zou vliegen, maar dat niet door ging door een vulkaanuitbarsting. Aangekomen in Buenos Aires was het even wachten op de bagage. Daarna op naar de twee taxi's die klaar stonden. Nog gauw even afgesproken het tijdstip om vanavond samen te gaan eten als afsluiting. Dat hebben we dan ook gedaan in een leuk echt Argentijns restaurant in de buurt.

Vrijdag 10-01-2020

Terug naar Nederland

Vanochtend nog een beetje rondgelopen in de buurt, richting een park. Lekker 2 uur gewandeld, wat ik niet echt meer gewend ben, merk ik. Zeker in deze warmte. De zon is wel verstopt achter een wolk, maar het nog steeds broeierig heet. Nog even naar de kamer voor een douche. Daar moet ik om 12 uur uit zijn, terwijl de taxi om 12:50 zal komen. Dus nog even wat drinken en een hapje halen en dan wachten op de taxi. De taxichauffeur rijdt goed en snel door de stad, langs de obelisk, richting de snelweg en we komen lekker op tijd aan op het vliegveld. Er is wel even verwarring als die vraagt om A of C. Maar dat blijkt te gaan om de terminal. KLM staat op het bord bij C, dus daar heen. De balie van Air France/KLM is snel gevonden, maar het inchecken gaat zeer langzaam. En goh wat is het hier druk. Zeker ook met spelende kinderen. Vervolgens naar de vertrekhal. Eerst de handbagage natuurlijk scannen. Dat gaat lekker snel. De douane afhandeling is echter zeer traag. En daar zie je ook weer veel kleine kinderen. Ach ja, we hebben de tijd. Daarna is het nog even tijd om de peso's zo veel mogelijk op te maken. Inwisselen heeft toch weinig nut. En dan rustig aan naar de gate, waar natuurlijk weer veel mensen met kinderen staan. :-(

Zaterdag 11-01-2020
Terug in Nederland
Het is een korte nacht met nagenoeg geen slaap. Ik zit op 41B tussen twee mensen in. Mijn stoel kan niet achteruit en erg veel beenruimte is er niet. Dus een goede slaaphouding kan ik niet vinden. Daarbij opgeteld het synchroon jengelen van de kinderen maakt het geen leuke vlucht. Maar goed, oordoppen in, koptelefoon op en muziek afspelen. Dat scheelt in ieder geval dat je de kinderen amper hoort. Een filmpje afspelen en daarna maar zo goed mogelijk je ogen sluiten om nog enigszins te rusten.