2019 : Antarctica 191222
Zondag 22-12-2019
Stanley (Falklands)
Vandaag het oostelijke deel van de Falklands, Stanley, de hoofdstad. Het is lekker rustig op het water als we aan land gaan. Wel langs de douane, maar dat is meer een formaliteit om te tellen hoeveel er aan land komen. Dan met de bus naar Gypsy Cove. Daar mogen we anderhalf uur rondwandelen.

Het is niet zo spectaculair als gisteren. Op zich best mooie stranden, waar je alleen naar kunt kijken en niet kunt komen in verband met de landmijnen. Daardoor hebben de pinguïns alle ruimte en weinig last van toeristen. Het zou een kleine wandeling op een circulair pad zijn, maar schijnbaar lopen we een stuk verder door naar de andere kant van het eiland, waar je opeens wel dicht bij de pinguïns kunt komen (als je er maar 6 meter van af blijft). We besluiten dus maar om dezelfde manier terug te lopen. Achteraf blijkt het circulaire pad, bij het geschut uit de Falklands-oorlog al terug te gaan. Ach ja, we hebben nog een mooi stuk van het eiland gezien en een behoorlijke wandeling, waar we overigens ook nog snel zwemmende pinguïns zagen.

Daarna is het tijd voor de bus terug naar de "stad", waar we nog een paar uur mogen wandelen en we geacht worden om zelf de lunch daar te regelen. Ik ben eerst maar eens een kop koffie gaan scoren met een gebakje. Ik heb nog wat ponden van mijn trip naar Londen, dus geen problemen met conversie van valuta. Ik heb alleen nog een ongeldig briefje van 5 pond.

Er zijn diverse souvenirwinkeltjes waar ik toch nog wat pinguïns heb gekocht voor het thuisfront. Belofte maakt schuld. Vervolgens nog "even" naar het zonnestelsel gekeken. Ze hadden langs de kust een bol neergezet op schaalgrootte van de zon. En op afstand daarvan staan dan de planeten op ware schaal. Bij de aarde zit de maan er ook bij, zodat je kunt zien hoe een zonsverduistering er uit ziet als je je ogen op precies de goede manier over de aarde naar de maan kijkt. Als je dan ook nog de Ocean Diamond daarachter ziet, dan heb je ook nog de diamanten ring die bij zonsverduistering te zien is :.

De wind begint ondertussen al aardig op te steken en het wordt wat frisser. Ik wist niet meer exact hoe laat de eerste Zodiacs teruggaan, maar ik zie al wat mensen staan te wachten om terug te gaan. Lijkt me wel prima, want ik heb hier genoeg gezien. Maar ja, met veel wind heb je ook veel golfslag. De terugtocht is dus wat minder comfortabel. Ik zit voorin en wordt een paar keer toch even gelanceerd. Gelukkig sta ik stevig in mijn schoenen en hoe ik me goed vast, dus op zich nog geen probleem, maar ik voel me knieën toch wel enigszins prosteren op een gegeven moment. Nog even volhouden en dan zijn we er. Overigens drie kwartier eerder dan gepland, waardoor er niemand stond om ons in te checken. Maar even wachten dan, tot er iemand komt aanlopen. Daarna maar weer even een kopje koffie om bij te komen en een poosje liggen. Een goede test voor South Georgia als ik het mag geloven.

Vervolgens maar even een poosje gaan liggen op bed bij te komen. Bij de high tea (jawel weer eten) zijn er diverse mensen die hun zeeziektepillen innemen en het lijkt me verstandig om dat voor de zekerheid ook maar te doen. Ik heb nog nergens last van, maar je moet wel van te voren beginnen en het wordt morgen een bit shaky….. Oftewel buckle up boys. Niets op tafel laten liggen. Dan kan het vallen. Bij het diner heb ik dan maar een keertje de wijn overgeslagen, zodat de medicijnen goed werken. En een beetje bij tijd naar bed zal ook wel helpen.

 
Je kunt ook het gehele dagboek (zonder routes) in een keer lezen.