2019 : Antarctica 191226
Donderdag 26-12-2019
Grytviken en Fortuna Bay
Een andere dag in South Georgia. Vanochtend Grytviken. Een oud walvisstation waar nu een museum is en een paar mensen die het gebied beheren. Een plek waar Floortje een televisieaflevering heeft opgenomen. Eerst nog een korte uitleg van de beheerster. Vervolgens een uitgebreide Bioscan. En dan in de Zodiac op weg naar het vaste land.

Bij het strand aangekomen waren er diverse zeerobben, dus moesten we goed uitkijken waar de boot werd neergelegd en daarna goed oppassen hoe je loopt. Vooral oppassen voor de mannetjes die willen vechten. En af en toe oppassen voor de kleintjes die bijna niet opvallen en er op het eerste gezicht uitzien als een steen.

Eerste stop was de begraafplaatplaats waar Shackleton lig begraven. Het is gebruikelijk om dan een toast op de boss te geven met whisky en een beetje over het graf te gooien. Daarna langzaam aan naar het museum gelopen, waar halverwege een gids vertelde over het leven op het oude station en waar de gebouwen voor diende.

Vervolgens nog even in het museum gekeken en het kerkje en op mijn gemak nog even langs diverse gebouwen. Daarna was het weer langzaam aan weer tijd om op de zodiac te stappen om terug te gaan naar de boot.

's Middags werd het een poosje wachten. Groep 2 en 3. Groep 4, waarin ik zat moest dus even wachten totdat hun terug waren. Er was anderhalf uur gepland, maar dat bleek al gauw 2 uur te duren. De landing was bij Fortuna Bay. Vlak tussen de zeehonden en met een behoorlijke golfslag bij het strand. Hard werken voor de crew om iedereen veilig aan land te brengen. Droog helaas niet, want we kregen twee keer een grote hoeveelheid water binnen toen we op het strand lagen. Ach ja, dat hoort er bij. Alleen mijn handen waren daardoor toch wel koud geworden, dus trok ik maar de dunne handschoenen aan.

Aan het strand lagen veel zeehonden. Sommige met die hele grote ogen. Maar het einddoel was een grote kolonie koningspinguïns. En zeker ook dat de zeehonden (of beter gezegd zeeolifanten) nogal agressief kunnen zijn, betekende dat we toch vrij snel probeereden van het strand af te komen. Wauw, wat een groot aantal pinguïns. En als je stil staat aan het eind van de kolonie, dan komen sommigen gewoon op je af uit nieuwsgierigheid of in de hoop dat je een van de ouders bent. Echt een geweldige ervaring. Daar kom ik ook echt voor. Morgen gaan we waarschijnlijk een nog grotere kolonie bezoeken. Ik ben benieuwd.

 
Je kunt ook het gehele dagboek (zonder routes) in een keer lezen.