Bijtijds op en lekker op de kamer ontbijten. Nog even wat laatste boodschappen doen en vervolgens naar de squashbanen toe. Even na 11 uur zie ik dat onze baan vrij is en denken mijn tegenstander en ik dat we daar kunnen spelen. Helaas de wedstrijd van 10:30 moet eerst nog gespeeld worden. De eerste wedstrijd bleek laat begonnen te zijn, omdat er geen scheidsrechter was. Ondertussen zweette ik al als een otter, zonder een wedstrijd te spelen. Om 11:30 mochten we alsnog de baan op. Ik mocht spelen tegen Ove Johansson  ,die een behoorlijke ranking had van ca. 2000 punten, dus bijna twee keer zoveel als ik. Het liep niet bepaald erg lekker. Te veel onnodige fouten en als een dropje dan eens wel boven de tin was, dan was de baan snel genoeg zodat mijn tegenstander wel bij de bal kwam. Na de tweede ruim verloren game besloot ik dan ook maar op volle kracht te spelen. Niet nadenken, maar rammen. Dat bleek wel redelijk te werken. Het ging lang gelijk op, maar de laatste punten gingen toch naar Zweden. Volgens mijn horloge was mijn maximale hartslag 183. Zo hoog heb ik dat nog nooit gezien.
De rest van de dag hoefde ik niet meer te spelen. Tijd om te supporteren, maar eerst nog even scheidsen. Na je gespeelde wedstrijd moet je samen met je tegenstander op dezelfde baan scheidsrechter spelen. Ze hebben hier bij elke baan een tablet neergezet, waar de scheidsrechter de score kan bijhouden. Daardoor kan je op internet de wedstrijdstand vrij goed volgen, met een kleine vertraging. Ik zorgde voor de tablet. Mijn tegenstander zou callen, maar dat was niet echt nodig. Een cleane wedstrijd.
Hierna eens op zoek naar bekenden. Er doen van Hermes DVS een aantal spelers mee, maar daarnaast zijn er nog meer bekenden van andere toernooien. Als eerste bekende was Piet aan de buurt. Die wachtte op zijn wedstrijd. Ook al 40 minuten te laat. Samen met Albert heb ik de wedstrijd bekeken. Helaas lukte het Piet niet om te winnen. Daarna maar eens gaan douchen en samen met Piet een hapje doen. Piet moest weer weg, dus ben ik weer bij andere wedstrijden gaan kijken. Na een poosje zag ik Marcel en Cora, die zich nog moesten registreren. Marcel was daarna aan de beurt om te spelen. Zowaar was die wedstrijd gewoon op tijd, ondanks de eerdere vertragingen. Ook Marcel had het moeilijk en kon niet winnen.
Daarna was Edwin aan de beurt. Die deed het duidelijk beter en bleek als enige van ons te winnen. Daarna zijn we maar even een overwinningsdrankje gaan doen, waarna zij weer naar huis gingen. Ik ben maar weer naar de kamer gegaan. Best wel relaxt zo om niet weer een tijd in de auto te moeten zitten.
|
producties