Vroeg op dus. Niet echt veel geslapen, want het was toch wel erg koud in bed. Op naar de vulkaan, die in een grotere vulkaanmond ligt. Het was nog wat schemerig toen we gingen wandelen vanuit het dorpje naar de voet van de vulkaan. Het klimmen ging al gauw vrij pittig. Na een uurtje of drie werd het toch wat veel en ik werd toch wel een beetje benauwd voor de afdaling die twee keer zo snel zou gaan. Ik had nog geen pad gezien die dat mogelijk moest maken.
Een paar honderd meter voor de top werd het ook anderen een beetje te veel, zodat we besloten daar met zijn drieën op de groep te wachten. Vanaf dat punt namen we de andere weg. Weg? Ik zag alleen maar gruis van de vulkaan. Afwachten dan maar.
Na anderhalf uur kwam de groep terug in de buurt en namen ze inderdaad een andere weg naar beneden door het gruis heen. Daar moesten we ook geraken en dan naar beneden "glijden"door het gruis heen. Een beetje onnatuurlijk als je hoogtevrees hebt, maar als je het eenmaal door hebt, toch best te doen, als er maar geen rotsen onder zitten. In een half uurtje was al een groot deel van de afdaling gedaan op die manier. Het normale wandelen naar beneden ging toen wel wat zwaarder, omdat je even niet meer gewend was gewoon te lopen. Raar hoor.
Daarna over de weg terug naar het dorp voor de lunch. Cachupa. Het nationale gerecht van Cabo Verde. Dat voedt de maag na zo'n wandeling. De bus was er nog niet, dus besloten we maar richting de bus te wandelen. Dat duurde wat langer dan verwacht, maar uiteindelijk zijn we wel bij het pension met de bus gekomen. Daarna snel douchen met een beetje lauw water en een beetje relaxen. Er is hier voor de rest weinig te doen. Morgen weer een wandeling, maar dan richting het andere eind van het eiland. Ik ben benieuwd.
|
producties